تراکم اغراق آمیز غربیمژه های نوارو سبکی طبیعی سبک های شرق آسیایی (ژاپنی و کره ای) ، در هسته اصلی آنها ، مظاهر مشخص دو زیبایی شناسی فرهنگی مجزا است. این اختلافات عمیقاً در سنت های تاریخی ، ارزشهای اجتماعی و رویکردهای فلسفی به زیبایی ریشه دارد.
از دیدگاه زبان بصری ، شلاق های سبک غربی شبیه به سنبله های گوتیک در معماری-دراماتیک و برجسته است. آنها در بخش های خوشه ای و حجیم طراحی شده اند ، آنها یک بافت خالص مانند و یک شبح با زاویه دار ایجاد می کنند که از نظر بصری چشم ها را بزرگ می کند. این استعداد دراماتیک ، زیبایی شناسی سینمایی هالیوود را نشان می دهد که از جسورانه های جسورانه جوآن کرافورد یا حاشیه معروف طولانی مریلین مونرو ، که هر دو آیکون به سبک جهانی بودند. در مقابل ، شلاق های ژاپنی و کره ای شبیه به استفاده از فضای منفی در نقاشی شستشوی جوهر است. با تکنیک هایی مانند پیوند تک رشته ای ، آنها به یک پایان نامرئی و نامرئی دست می یابند ، طول و فرهای شلاق را انتخاب می کنند که کاملاً با شلاق های طبیعی مطابقت دارند تا توهم "زیبایی بی دردسر" ایجاد کنند. این رویکرد مهار یک تکامل مدرن از سنت "چهره سفید ، دندان های سیاه" ژاپن و وسواس کره با آرمان فلسفی هماهنگی بین روح و بدن است.
مسیرهای تاریخی بیشتر این ترجیحات زیبایی شناختی را تقویت می کنند. سنت غربی شلاق های چشمگیر ناشی از عملکرد مرحله و نفوذ زیر فرهنگی از حزب دیسکو به شلاق های فلزی فرهنگ گات است که همیشه با بیان خود گره خورده است. در مقابل ، زیبایی شناسی شلاق آسیای شرقی منعکس کننده تعادل بین سنت و مدرنیته است: زنان شاغل ژاپنی برای حفظ حرفه ای از شلاق های طبیعی حمایت می کنند ، در حالی که دانشجویان کره ای از آنها برای طرح تصویری از "جذابیت های دانشگاهی بی گناه" استفاده می کنند ، و ایده آل های جمع گرایانه زیبایی هماهنگ را نشان می دهد.
در یک سطح منطق فرهنگی عمیق تر ، سرسبز شلاق های غربی نشان دهنده تجسم بصری فردگرایی است. آنها حضور فرد را تقویت می کنند ، و در کنار هم با سایه چشم و خط چشم کار می کنند تا حداکثر ضربه را ایجاد کنند ، زیرا خانواده کارداشیان زیبایی شناسی بدن را به یک امپراتوری تجاری تبدیل کرده اند. در همین حال ، زیبایی شناسی شلاق طبیعی آسیای شرقی منعکس کننده ارزشهای جمع گرایانه است که جایزه را دریافت می کنند. تأکید بر طرح های متناسب با شکل چشم ، احترام به تفاوت فردی را نشان می دهد و در عین حال هماهنگی گروهی مانند قانون نانوشته ژاپن در "ایستادن به اندازه کافی" در محیط کار را حفظ می کند.
این واگرایی زیبایی شناسی صرفاً سبکی نیست. این یک پیش بینی فرهنگی عمیق بر روی زیبایی شناسی بدنی است. حجم چشمگیر شلاق های غربی نمادی از ادعای فردگرایی از خود است ، در حالی که ظرافت کم نظیر شلاق های آسیای شرقی مظهر تعقیب جمع گرایی از هماهنگی است. آنها با هم ، حرکات مختلفی را در سمفونی زیبایی جهانی سازی می کنند و یک پرتره با بافت غنی از تنوع زیبایی شناسی معاصر را ارائه می دهند.